* Klik op de foto's om ze groter te bekijken
Items voor CampusCam
Dit zijn de items waaraan ik meegewerkt heb:
En dit is de bewerking voor de Verborgen Stem:
Blogpost
5 kenmerken van een goede weblog:
- Goede afwisseling beeld en tekst
Lange lappen tekst zonder plaatjes, linkjes of video's zijn niet doorheen te komen. In een krant is het al lastig. Maar op internet is alles snel. Kom je op een pagina met allemaal tekst terecht, dan zullen er weinig mensen blijven lezen en al helemaal niet terug komen. - Multimediaal
Alleen tekst is tegenwoordig niet meer genoeg. Een plaatje maakt je tekst al wat aantrekkelijker. Maar als je filmpjes erbij kan betrekken ben je op de goede weg, linkjes in je tekst maken het nog interactiever en audiofragmentjes worden tegenwoordig ook bijgevoegd. - Regelmatige updates
Niets is dodelijker voor een website dan het niet regelmatig verversen van je posts. Als je maanden moet wachten op een nieuw berichtje zijn er nog weinig van je bezoekers over. Je wordt vergeten. - Betrekken van lezers
Leuk, verhaaltjes lezen op internet. Maar het is nog leuker als je zelf je bijdrage mag leveren. Daarmee betrek je mensen en hou je contact met je doelgroep. - Vormgeving
Zorg voor een vormgeving die naast mooi ook handig en overzichtig is. Je kan helemaal los gaan met ontwerpen, maar als je bezoeker vervolgens niks kan vinden schiet het niet op.
Actuele weblog top 30
Nederlandse weblogs gerangschikt op hun marktwaarde.
Valkuilen:
Internet is multimediaal, dus alleen tekst is niet genoeg. Je bent niet klaar als je even snel een tekstje online zet. De meeste bezoekers trek je als je vormgeving, beeld, geluid, video en tekst weet te integreren tot een aantrekkelijke site. Dus niks lui achterover hangen en een tekstje posten, maar nadenken over het geheel.
Daar tegenover staat weer een andere valkuil, alles willen, alles posten, alle extra's aanschaffen en zo een gigantische chaos veroorzaken waar je als bezoeker in verdwaald. Je kan niet alles toepassen en je moet selecteren.
Internet is snel. Internetbezoekers zijn nog sneller. Zo zijn ze ook sneller verveeld, zorg er dus voor dat je je weblog bijhoudt. Dat er iedere keer, het liefst iedere dag, ieder uur, iets nieuws te vinden is. Een nieuw berichtje, linkje of videootjes. Een keertje per maand posten is niet genoeg, zelfs je trouwste vrienden vergeten dan je weblog.
(Ben je niet zo'n trouwe blogger, zorg er dan voor dat je weblog op allerlei sites gedumpt word. Iedere keer je mailinglist spammen is irritant, maar je nieuwe post aankondigen op sociale netwerken als hyves, facebook en twitter levert ongetwijfeld een horde lezers op.)
Wroclaw: geiten op reis #4
Als echte hollanders kunnen we er ook niet aan ontsnappen om een dagje te gaan fietsen. Vrijdag was het dan zo ver. We hadden ze gereserveerd in een of ander hostel in een achterafsteegje waar de wierooklucht je bij binnenkomst op je longen sloeg.
Door een van de receptionistes werden we de donkere krochten van een Poolse kelder ingesleept. En daar stonden ze dan, onze maatjes voor die dag. Qua uiterlijk was het een kruising van een Utrechtse stadsfiets en een moutainbike. Maar hea, kieskeurig zijn we niet.
Op naar stop 1, de botanische tuinen. Helaas maken we bij dit fietstochtje kennis met het Poolse noodweer. Langzaam trekt de lucht boven je dicht, ineens donderd het zo hard dat autoalarmen spontaan afgaan en een paar seconden later wordt de kraan zo hard mogelijk aangezet. Afijn, wij rennen door de tuin om ergens een droog plekje te vinden.
Dan maar op een zeer romantische plastic tuinset picknicken terwijl de druppels hard op de goedkope parasol tikken. Maar het mooie van het noodweer is dat het na een paar minuten ook weer voorbij is. De zon begon te branden en de botanische tuin werd overspoeld door nevels van het verdampende water.
Fietsen is lekker. Een Pools fietszadel iets minder. Als trotse pauwen omdat we een stad doorkruist hadden waar de hoeveelheid fietsers op 1 hand te tellen is, waar je dus of op de stoep moet zigzaggen tussen de mensen door, of je langs hardrijdende auto's en kruisende trams moet wurmen, plaatsten we aan het einde van de dag onze fietsen tegen een terrasje om als volleerde wielrenners een afsluitend biertje te nemen.
Onze reputatie als 'Dirty Dutch' was ons vooruitgesneld en 's avonds diende zich een nieuwe groep Australiers aan die wel met ons op stap wilden. Daar gingen we dan, naar de 'uitgaansstraat', waar volgens wilde verhalen wel 16 kroegen en clubs op een rij zouden zitten. Nou viel dat wel mee, een paar kroegen en twee clubs. Waarvan in eentje je niet dood gevonden zou willen worden (iets met Ibiza Party Club).
Afijn wij met zijn allen naar Metropolis. Drie verdiepingen discotheek. Dancemuziek en nog iets waar iedereen met heel hard met zijn billen schud. Al met al was onze avond prima, vol gekke dansjes, het bekijken van de Polen en een paar Wodka's. Maar de Australiers waren niet tevreden.
We waren saai en ze hadden meer van ons verwacht. Pardon? Wat hadden jullie dan verwacht? Dat we ons net zoals het merendeel van de Poolse meisje helemaal klem zouden zuipen en tot een makkelijk neukbaar object zouden transformeren? We lieten ze lekker staan en maakten ons eigen feestje ervan.
Met zijn vieren keerden we weer huiswaarts om lekker te slapen. Wat erin resulteerde dat we rond een uurtje of 1 pas wakker werden. Zo'n dagje moet er ook tussen zitten. Vooral omdat we de rest van de dag ook niet verder kwamen dan de talloze terrasjes op het grote plein en onze stok kaarten waarmee we tot vervelens toe dezelfde twee spellen spelen. Heerlijk!
Wroclaw: geiten op reis #3
Men neme: 4 geiten, 1 auto, 225 km, een groot gebrek aan kennis van de Poolse taal en een lullig printje van google maps...
Juist, dat staat garant voor een knap staaltje verdwalen waarbij we ruim 150 km uit de route zijn geraakt en Auschwitz niet konden vinden (aan het einde van de rit stond er 630 km op de teller). Maar na een zit van 5 uur waren we aangekomen in Auschwitz-Birkenau. Precies op dat moment brak het noodweer los en kijkend vanonder de beschutte ingang zagen we de talloze druppels neerdalen op het uitgestrekte gebied.
Ik ben vijf jaar geleden al eens eerder in beide kampen geweest (meestal bezoek je Auschwitz-Birkenau en Auschwitz tegelijkertijd). Maar toch ontstond er weer een knoop in mijn maarg De uitgestrekte vlakten vol met barakken. De barakken waren oorspronkelijk paardenstallen, waar 52 paarden in konden. Maar de Duitsers propten er zo'n 700 mensen in.
Als je door de kampen loopt worden alle beelden die je kent van de geschiedenislessen ineens heel tastbaar. Van Birkenau is nauwelijks iets over, maar van Auschwitz staat alles er nog. Ruimte na ruimte word je geconfronteerd met de verschrikking die zich daar afgespeeld hebben. Van de 'bedden' beland je in de executieruimtes, de hokken waar medische experimenten uitgevoerd werden, de martelkamers, de isolatiecellen, de gaskamers en de verbrandingsinstallaties. Dit alles geillustreerd met gezichten en verhalen.
De Aussie's van de avond tevoren verdwenen naar de achtergrond. We waren stil en werden geconfronteerd. Met vroeger, met nu.
Wroclaw: geiten op reis #2
En we zijn al volledig ingeburgerd. Na de eerste dag door de stad te hebben gelopen hebben we de tweede dag ook weer met de benenwagen op pad gegaan. Deze keer heel cultureel verantwoord.
Eerst zijn we naar het archeologiemuseum geweest. Daarna naar het panorama, een schilderij van 15 bij zo'n 120 meter. Terug in het hostel zijn we lekker gaan koken (een van de nimmer vervelende versies van pasta). In de woonkamer zaten een stel Australiers en al snel was de voorraad zelfgekochte drank op.
Dan maar naar beneden, Wroclove. Onze, nu al, favoriete pub. Op de patio kwamen de kaarten te voorschijn. Het begon onschuldig met een spelletje en een drankje. Maar al snel verkregen wij de bijnaam 'Dirty Dutch'. Waar het nou precies door komt blijft de vraag, maar misschien had het iets met de bourgondische geluiden te maken die zo af en toe geproduceerd werden. Dit met als gevolg van opschrikkende Aussie's die vervolgens enthousiast de high-five inzetten en de boer een cijfer gaven op de schaal van 1 tot 10.
Daarnaast werden ze ook enthousiast van onze taal en vlogen zinnen als 'neuken in de keuken' en 'Waarbij? Aardbei' over de tafel. Blij dat we weer een beetje Nederlandse cultuur over hebben kunnen dragen.
Maar dirty of niet. Braaf kropen we met zijn vieren de wenteltrap op om maar eens heerlijk te gaan slapen. (En nee deze afsluiting is niet om vele ouders en andere bezorgde wezen een degelijke nachtrust te bezorgen.)
Wroclaw: geiten op reis #1
En we zijn er! Na een inspannende reis. Natuurlijk zijn we van het strakke plannen. Of eigenlijk van het niet plannen. Treintje hier, treintje daar, busje wat later (of eigenlijk wisten we niet eens hoe laat hij zou komen). Maar we kwamen stipt 18.00 uur aan op het vliegveld, terwijl de gate om 18.10 dicht ging. Gelukkig vlogen we met Ryanair en kwam het personeel om 18.30 uur aanzetten.
Maar we zijn er. Met onze charmes wisten we een gratis busrit te versieren (of eigenlijk koste de rit 1.20 Zloty en had de buschauffeur niet terug van 50). En na een verdwaaltocht door het donkere Wroclaw zijn we aangekomen in het hostel met een vleermuis in het logo en na een lange wenteltrap omhooggecirkeld te zijn maakten we kennis met onze versierde huisgenoot (lees: meer tatoo dan huid, kaal en hij produceert een soort geblaf).
Tijd voor het eerste Poolse biertje. Na alle ruige verhalen over veel drank voor weinig geld werd het tijd om te kijken of het echt zo goedkoop is. En ja. Dat is zo. Tevreden zaten we aan onze halve liter voor 1,25. En dat in de pub onder ons hostel. Ook was er een patio, met taferelen die zo uit de Poolse versie van de Godfather zouden kunnen komen.
Een stuk of vijf enorme Borissen (of Igors) zaten met de nodige drankjes rond de tafel. Vol met pokerfiches en rokende sigaretten. 'You, Germany?' brulde de Boris met een stierennek en een hand vol kaarten. 'No were from Holland.' 'Amsterdam? Rotterdam?' 'No, Utrecht.' 'Aah.'
En zo verliep een van onze eerste gesprekjes met de locals. Die over het algemeen niet heel soepel verlopen. Pools klinkt (en leest) toch een beetje alsof je heel veel halve liters (voor heel weinig geld) ophebt en het lijkt alsof de mensen die we aanspreken hetzelfde over ons engels denken.
Maar vandaag een nieuwe dag. Onze slaapzaal ligt ondertussen vol met vreemden en het ontbijt ligt in onze magen. Nu eens bekijken wat we in de stad willen doen waar we helemaal niks vanaf weten.
De Grote Weldoener
Sommige mensen gaan naar bed en vragen zich wel eens af wat ze die dag allemaal gedaan hebben. Niet veel, is dan de conclusie. Wellicht kunnen ze dan een voorbeeld nemen aan De Grote Man. Berlusconi.
Natuurlijk kennen we Hem allemaal als De Minister-President van Italië. Met strakke hand regeert Hij Zijn volk. Maar voor zo’n Grootheid is alleen een land regeren niet goed genoeg. Zuchtend lag Hij in bed, duimendraaiend. Hij had nog zoveel energie en zoveel tijd. Sigaren roken met je voeten op je bureau gaat op den duur ook vervelen.
Rondkijkend door Zijn slaapkamer viel Zijn oog op de oude collectie voetbalplaatjes, die Hij nooit weg heeft kunnen gooien. Langzaamaan ging er een lampje branden en besloot Hij Zijn oude liefde door te zetten. Hij werd mede-eigenaar van AC Milaan.
De beste stuurlui staan aan wal
En zoals het spreekwoord beaamt, is het uiteraard de schuld van AC Milaan dat ze een matig seizoen hadden. Dit omdat ze de wijze raad van de Heer Berlusconi niet opgevolgd hadden. ‘We hebben enkele wedstrijden verloren, omdat we in de slotminuten niet de tactiek hebben gebruikt die ik heb aanbevolen.' Gelukkig was er nog hoop en volgden ze uiteindelijk wel zijn advies op, zodat ze in de slotfase van de kwalificatie met 2-0 van Fiorentina wonnen.
Maar nog was het niet genoeg voor uwe Hoogheid. Hij wilde zelf ook scoren, helaas is Zijn goddelijke lichaam niet geschapen voor het groene gras. Maar Hij was tot de ontdekking gekomen dat Hij het goed doet op beeld. Waarom dat niet met heel Italië delen, dacht de Almachtige? En zo geschiedde. Hij staat aan het hoofd van de meeste commerciële en publieke zenders in Zijn land. Want eerlijk is eerlijk, wie weet nou het beste welke informatie goed is voor Zijn volk?
En toch. Liggend in Zijn hemelbed met Zijn snurkende vrouw in de kamer naast Hem was Hij nog niet tevreden. Zijn vrouw, een minderwaardig schepsel naast Zijn verschijning. Ze dreigde van het Opperwezen te scheiden. Enkel en alleen omdat hij zijn plicht vervulde, het plezieren van Zijn volk.
Wie wilt er nou niet enkele veline schaarsgeklede vrouwen zien op tv en dan ook nog eens op ze kunnen stemmen? Helaas was Zijn vrouw het er niet mee eens, en daar moet ze voor boeten. Ze zal door het stof moeten gaan, wil ze nog bij Hem mogen blijven. En zo niet, dan zal Hij haar vriendelijk deponeren. Want de vrouwen staan voor Hem in de rij.
Zo is er bijvoorbeeld Zijn oogappel, Noemi Letizia, de jonge wonderschone bloem die vooraan in Zijn rij staat. Maar natuurlijk ook nog de vrouwelijke wetgever. En de getalenteerde nieuwe politica’s. Glimlachend verzinkt Hij in Zijn wereld vol mooie vrouwen. Om even later op te schrikken van het steeds grotere bos dat in de kamer naast Hem omgezaagd wordt. Een chagrijnige frons trekt over Zijn edelmoedige gezicht. Misschien moet Hij eens op vakantie gaan, om alles even te overdenken. Te verzinnen wat Hij nog meer voor Zijn volk kan doen.
Een herinnering dook op. Ergens was Hem ter ore gekomen dat er in L'Aquila keurige tentenkampen waren. Misschien heeft Noemi wel zin om een slaapzakje te delen met Hem en wegdromend over Zijn vakantieplannen viel Hij glimlachend in slaap.
Dromen
'Als een vrouw gaat denken dat ze niets is, huilen de kleine mussen.
Wie kan hen op het terras verdedigen als niemand het visioen heeft van een wereld zonder katapulten?'
Fatima Mernissi - Het verboden dakterras
Gaypride Brussel 2009
Voor het hele fotoverslag, ga naar de pagina Gaypride Brussel 2009
Sleutels
Stinkend zijn de drukkend lege straten
Warmte stijgt op uit het achtergelaten leven
Het donker kruipt over de kinderkopjes
En verorbert gulzig de overblijfselen van de dag
Een donker silhouet, groot en vierkant
Loopt met trage slepende passen
Op weg naar nergens, op weg naar niets
Zijn hoofd is een wirwar van ongrijpbare gedachten
Schoppend tegen het straatafval
Trekt hij zijn conclusies
Zijn doelloze gesleep en gedachten krijgen vorm
Hij versnelt zijn pas, en zijn hoofd stroomt leeg
Sneller en sneller manoeuvreert hij door de hopen
Ratten schieten terug in hun donkere holen
Aan het eind van de straat zijn nog de laatste restjes te zien
Van de dag, het leven
Hoopvol klauwt hij zich eraan vast
Zijn pas gaat over in een draf
Springend en glibberend
Bereikt hij het einde van de straat
Daar bij de groene deur
Hij pakt zijn sleutels en zoekt haastig naar die ene
De sleutel die de deur opent
Niet alleen van zijn huis
Maar ook van zijn hart
Wurmen, persen, wringen.
Soms glijden ze zo makkelijk
Tik tik tik
Over het toetsenbord
De woorden stromen als regen over de rug van de eenzame man
Zonder einde blijft het geratel doorgaan
En het hoofd wordt leeg
Maar soms blijven ze zweven
Geen getik, stilte
Woorden broeien als compost in de zomer
Er heerst complete chaos
Of het is leeg, hol
Niks komt
Het getik blijft uit.
Het moet, alles moet eruit.
Je wurmt,
Perst
Wringt
En staart eindeloos naar het witte vlak
Halve woorden
Halve zinnen
En dan weer leegte
Ineens schiet je overeind
Buigt voorover
Legt je vingers op de toetsen
En na een korte aarzeling
Tik tik tik, tik tik tik.
Van·zelf·spre·kend bn, bw natuurlijk, uiteraard
‘You just call out my name/And you know wherever I am/I'll come running to see you again/Winter, spring, summer or fall/All you have to do is call/And I'll be there/You've got a friend’
Sommige dingen gaan zo. Ze gebeuren, geheel natuurlijk. ‘Wil je wat te
drinken?’ Als je net binnen komt. Welkom zijn terwijl het misschien niet
helemaal uitkomt. Even wat van je laten horen als het niet goed gaat. Even wat
van je laten horen als het goed gaat. Gewoon even wat van je laten horen ook al
is er niks te vertellen.
Thee zetten bij het ontbijt. Lachen. Urenlang kletsen. Wachten ook al komt
iemand te laat. Rekening houden met. Heel vanzelfsprekend. Maar wanneer zorgt
dat voor irritaties? Je gaat er van uit dat iemand er voor je is. Dat iemand op
je wacht. Dat iemand je belt. Dat ze rekening met je houden. Maar is dat altijd
goed?
Het is heerlijk om te weten dat er mensen voor je zijn, dat je ergens
terecht kunt. Maar is het altijd vanzelfsprekend? ‘Uiteraard sta ik voor je
klaar. Ben ik er voor je.’ Maar zou het zo moeten zijn? Zijn er niet af en toe
vernieuwingen nodig? Moet er niet af en toe bevestigd worden dat je er bent.
Even een lief woord, een gebaar, een knuffel. Laten weten dat je
vanzelfsprekendheid gewaardeerd wordt?
Soms staan mensen niet stil bij de dingen. Ze zeggen altijd ‘je weet pas
wat je mist als het er niet meer is.’ Maar doorgaans is het dan al te laat. Een
onomkeerbaar punt waarbij je niet meer terug kan naar hoe het was. Je ging van
het verkeerde uit, wat er altijd was, maar wat te vanzelfsprekend werd. Waar je
geen aandacht meer aan besteedde. Maar wat wel aandacht nodig had.
En wat doe je dan? Dan weet je pas wat je mist. Had je er eerder bij stil
moeten staan? Had je even voor dat lieve woord, het gebaar of een knuffel
moeten zorgen? Is er nog een ontsnappingsroute, een kleine kans om toch terug
te gaan naar het vertrouwde?
‘There may come a time, you just cant seem to find your way/for every door you walk on to, seems like they get slammed in your face/thats when you need someone, someone that you can call/and when all your faith is gone/feels like you cant go on/let it be me’
Ik heb ze nodig. Ik heb die vanzelfsprekendheid nodig. Maar wel met extra
aandacht. Geen vanzelfsprekendheid zonder dankjewel, zonder knuffel, zonder
gebaar. Niet alleen als het slecht gaat. Met mij of met de ander. Maar altijd.
What you wanted
Nothing lasts forever,
so live it up,
drink it down,
laugh it off,
avoid the bullshit,
take chances,
and never have regrets.
Because at one point,
everything you did was exactly
what you wanted
Ik R.I.P.
Ik R.I.P.
Over dood en zelfrepresentatie op internet
Wat gebeurt er met je online profiel als je bent overleden? Rust je straks in vrede, of kun je beter vooraf regelen hoe je herinnerd wilt worden? Deze vragen vormen de inspiratie voor de nieuwe tentoonstelling Ik R.I.P., de derde in een serie over zelfrepresentatie op internet.
Met The Travelers, een serie doodsportretten door Elizabeth Heyert, doodskisten uit Ghana, het computerspel The Graveyard, 'proefliggen' in een grafkist, de nieuwe website www.ikrip.nl, workshops Grafkist voor een Geliefde en meer.
Openingstijden: wo — vr van 12.00 tot 19.00 uur, en za + zo van 12.00 tot 18.00 uur.
Mediamatic Bank Amsterdam
www.mediamatic.net
Vergelijken
Probeer het maximale uit je leven te halen, maar vergelijk jezelf niet met de minderheid
Volkskrant Magazine
oktober 2009
| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
Laatste reacties